Doorgaan naar hoofdcontent

Een gezonde geest in een gezond lichaam

De grenzen van de gezondheidszorg lijken te zijn bereikt. Zorg voor anderen wordt tegenwoordig vaak in geld uitgedrukt, wat onbetaalbaar is. In tien jaar tijd zijn de zorgkosten verdubbeld naar ongeveer tachtig miljard euro per jaar. De afgelopen jaren waren ze zelfs opgelopen naar meer dan negentig miljard. De marktwerking drukt de kosten in ieder geval niet omlaag. Als je die gaat omrekenen naar het bedrag per hoofd van de bevolking per jaar, kom je op bijna vijfduizend euro, dat is gigantisch. De stijging wordt maar deels veroorzaakt door de vergrijzing, aldus de RIVM, veel personeel in de zorg heeft een hoog salaris en er komen steeds betere en duurdere behandeltechnieken. Het systeem is de oorzaak!
Het is belangrijk vertrouwen te hebben in het zelf-genezend vermogen van het lichaam. Geduld is iets wat je toch af en toe wel nodig hebt, ook in gezondheidskwesties. Dagelijks verstandige keuzes maken die een goede gezondheid, voortkomend uit gezond leven, bevorderen. Bij klachten kun je nagaan wat je er zelf aan kunt doen om de situatie te verbeteren. Er zijn best aandoeningen waarvoor medische hulp geboden is, maar het is niet altijd noodzakelijk, hoewel een goed advies en overleg heel nuttig kunnen zijn.
De kosten van de gezondheidszorg zijn de laatste jaren explosief gestegen. Het verbaast me iedere keer weer hoe defensie en justitie met heel veel moeite wat extra budget krijgen in de vorm van enkele honderden miljoenen, terwijl men in het kader van de gezondheidszorg of vluchtelingenproblematiek niet kijkt op een miljard meer of minder.
Door onderzoek krijgen we steeds weer nieuwere behandelmethoden. We kunnen ons echter wel af gaan vragen of er op een gegeven moment niet paal en perk aan gesteld moet worden. Dit is niet meer betaalbaar. Om levens te verlengen worden vaak kosten nog moeite gespaard. Echter, een kunstmatige verlenging van het leven kan, in bepaalde gevallen, samengaan met een heleboel extra pijn. Ouderdom gaat vaak gepaard met allerlei kwalen, daar zullen we in moeten berusten. Laat de kwaliteit van leven voorop staan.
Mensen moeten zelf verantwoordelijkheid dragen voor hun gezondheid en het besef krijgen dat het niet te koop is. Bovendien is het voorkómen van zorg is belangrijk; zoals onnodige ziekenhuisopnames, of terugkomen op de polikliniek terwijl het niet nodig is. Zo worden er soms mensen opgenomen omdat een behandeling niet goed ging, dit moet eveneens vermeden worden.
Marktwerking in de gezondheidszorg lijkt iets onmogelijks, de begroting in bijvoorbeeld een ziekenhuis moet immers op orde blijven. Het management lijkt baat te hebben bij behandelingen. Er moet een systeem bedacht worden waarbij de financiële prikkel om te behandelen wegvalt.

In het kader van de bezuinigingen valt aan de vele miljarden die we op jaarbasis uitgeven aan de gezondheidszorg wel wat eer te behalen. Toch blijven de kosten maar stijgen. Hiervoor moeten we allemaal verantwoordelijkheid gaan dragen, het is namelijk een grote bedreiging van de economie. Een steeds groter deel van het bruto nationaal product gaat op aan zorgkosten. We zijn met zijn allen niet ziek, maar liggen doodziek aan het infuus. Dit is onbetaalbaar geworden en de voorspellingen zijn allerminst gunstig. Artsen lijken de goden van de moderne tijd te zijn geworden, maar we lijken we vooral in gevecht met onszelf te zijn.
Voor het bedrag van één dag gezondheidszorg in ons land, kunnen we een Joint Strike Fighter kopen. Veiligheid is erg belangrijk!
We denken onze gezondheidszorg op het allerhoogste peil te kunnen houden, maar beseffen niet dat ons land alleen nog midden- en kleinbedrijf heeft. Hele grote bedrijven hebben we op dit moment haast niet, tenzij je de ziekenhuizen meetelt! Het is nu allemaal al niet betaalbaar, maar straks helemaal niet meer. We leven ver boven onze stand.
Als veertig procent van de mensen een stuk bewuster zou worden en daarmee twintig procent op zorgkosten bespaard zou kunnen worden, hebben we het op jaarbasis al over een besparing van meer dan twintig miljard. Het is dat u beseft om hoeveel geld het hier gaat. Als alle beleidsmakers op hun werk op dezelfde manier omgaan met hun geld als thuis, waar sommigen er eveneens een potje van maken, zou de wereld er anders uit kunnen zien.
Het aanschaffen van de allerduurste medische snufjes is niet zo moeilijk, kosten werkelijk verlagen en beheersbaar maken is de kunst waar het om gaat. Daar is veel kennis en visie voor nodig!!
Je bespaart niet door iedere keer meer geld uit te geven, we kunnen besparen door allemaal een stap terug te doen. Iedereen krijgt de taak om verantwoordelijkheid te gaan dragen.
In mentaliteitsverandering en bewustwording zal de oplossing gezocht moeten worden. Niet morgen maar nu direct. Het is niet vreemd dat de kosten in de gezondheidszorg zo hoog opgelopen zijn. Veel zorginstellingen, denk aan bijvoorbeeld ziekenhuizen, hebben een blanco cheque en kunnen behandelen zoveel ze willen. De directie kan financieel baat hebben bij zoveel mogelijk behandelingen. Wat een objectieve beoordeling van klachten kan bemoeilijken en het medisch personeel in een lastig pakket kan brengen.
Ongeveer de helft van de uitgaven op de Nederlandse Rijksbegroting de afgelopen jaren was bestemd voor enerzijds het departement Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en anderzijds Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Daarnaast betalen mensen zelf een fiks bedrag voor zorgkosten iedere maand.
Je zou simpelweg kunnen stellen dat de kosten van de overheid op jaarbasis voor de helft opgaan aan zorg en uitkeringen, maar afbetaling van schulden kost ook nog eens een flinke duit, dat komt er nog bij.
Als je dan de eigen bijdragen meerekent kom je tot schrikbarende cijfers, waarmee men niet graag te koop loopt; die echter wel duidelijk maken dat op een tamelijk onverantwoorde manier met geld omgesprongen wordt. Het is geen wonder dat ons land zoveel (economische) problemen kent. Dit is een ongewenste situatie.
We hebben onze gezondheid zo hoog in het vaandel maar beseffen niet dat ieder voor zichzelf vaak de beste arts is, voor een groot deel hangt gezond leven samen met de manier waarop men in het leven staat. Of men stress en andere risicovolle situaties mijdt, hoe men eet enzovoorts.
Er zijn mensen die voortdurend gevaren opzoeken.
Indien men iets mankeert wordt men vaak vrijwel direct geholpen zonder dat het in individuele gevallen grote financiële consequenties heeft, daarvoor is men verzekerd.
Denk aan topsport en de grote kans op blessures, maar ook sporten op een minder hoog niveau kan letsel veroorzaken, waarbij sommige sporten zelfs extreem gevaarlijk te noemen zijn.
Men kan zich afvragen of het voordeel van bewegen opweegt tegen het nadeel van het enorme scala aandoeningen dat men op kan lopen tijdens sporten, in de vorm van sportblessures.
Geestelijk voedsel is eigenlijk minstens zo belangrijk voor het welzijn van de mens.
Er zijn ook mensen die compleet uit hun bol gaan over de luxe in zorghotels. Ze vinden het fantastisch en gaan graag nog een keer terug.
Het trieste van de hele situatie is dat het alleen nog om geld lijkt te gaan.
De compassie die men denkt te vinden kan best slechts lucht zijn.
Indien er werkelijk iets ernstigs aan de hand is kun je te maken krijgen met een afschuwelijk afschuifsysteem, waarbij niemand verantwoordelijkheid neemt en de patiënt en zijn familie uiteindelijk toch nog alleen staan.
Het devies is dan ook: Draag zelf verantwoording en geef dat niet lichtzinnig uit handen, je weet nooit waar het schip strandt.
Er zijn best mensen die wel hun nek uitsteken, daarbij soms hun eigen belangen ondergeschikt makend aan die van de in nood verkerende medemens, maar dit geldt niet voor iedereen.
Uiteindelijk krijgen we allemaal wat ons toekomt. Ieder voor zich en God voor ons allen.
Gezondheid is vaak te vinden in een geheel andere hoek dan waar men doorgaans zoekt. Niets is wat het lijkt. Indien je ziek bent zal je nu eenmaal door de zure appel heen moeten bijten. Dat is een belangrijk leerproces van het leven.
Er wordt wel beweerd dat waar de wetenschap ophoudt, geloven begint. Dat lijkt me een waarschijnlijke aanname. Immers zodra je niet meer wetenschappelijk kunt vaststellen of iets juist of onjuist is, blijft slechts geloven over.
Een wetenschapper is vaak bezig met zoeken naar empirische bewijzen en baseert zich doorgaans niet op geloofskwesties. Terwijl juist de vraagstukken rond leven en dood, het geloof sterk raken. Het mysterie rond het ontstaan en bestaan van menselijk leven heeft geen enkele wetenschapper op kunnen lossen. Slechts vanuit het gezichtspunt van het Christelijk geloof valt het te begrijpen.
We moeten terug naar de basis en holistisch gaan denken. De mens is veel meer dan een samenstelling van radertjes en moleculen.
De mens is een geest, die woont in een lichaam, en de menselijke geest is tot heel veel in staat; goede en slechte dingen, daarom is training zo belangrijk, en er moet al op jonge leeftijd mee begonnen worden. Leer kinderen hoe ze gezond kunnen leven; dat brengt naast preventie veel wijsheid.
In de geestelijke gezondheidszorg is de toestand ook heel ernstig. Ze een boekje; DSM-IV, vol psychiatrische klachten die, volgens hen, een mens zou kunnen krijgen. Voor iedere patiënt is wel iets te vinden; zelfs voor gezonde mensen zouden ze met een klein beetje moeite, wel een of andere klacht kunnen bedenken.
Men heeft het in deze tijd soms over luxe diagnoses, in feite is het grote armoede!
Iedereen mankeert immers vaak wel wat, als je maar lang genoeg zoekt kom je vast iets tegen, daar zijn we mensen voor, niemand is perfect.
Zij staan boven de patiënt want die is ‘gek’, een brug is er eigenlijk niet. Niet al die mensen zijn echter werkelijk geestelijk gestoord. Ze voldoen soms minder aan verwachtingen van de maatschappij, maar eigenlijk kan niemand daar nog echt aan kan voldoen, althans een normaal mens niet, omdat de eisen veel te hoog en onmenselijk geworden zijn. Meer dan één miljoen mensen in ons land slikken antidepressiva, dat vertelt al genoeg.
Er zal daadwerkelijk iets aan enerzijds het systeem en anderzijds het inzicht van de mensen moeten veranderen.
Ten eerste zal men objectieve hulpverlening, losgekoppeld van andere belangen, moeten bewerkstelligen, dat lijkt de enige oplossing te zijn. Betaal zolang de patiënt gezond blijft. Dat lijkt de wereld op zijn kop en op korte termijn niet haalbaar, maar wel een stelling die aanzet tot nadenken.
Ten tweede zal het idee van de verzorgingsstaat deels verder losgelaten moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan taxiritjes voor ouderen naar de supermarkt, dat kan toch ook anders geregeld worden. Of dagbesteding, laat mensen zelf maar eens creatief zijn en proberen iets van hun dag te laten maken. Dat moet de overheid niet allemaal willen regelen.
In ons land worden mensen opgeleid om anderen te labelen.
Zo is er een heel leger hulpverleners dat mensen gevangen houdt, want eenmaal in de molen van de geestelijke gezondheidszorg en je komt er echt niet meer uit. Mensen oordelen soms op een genadeloos harde manier, wat ernstige gevolgen kan hebben, en ze hebben een heel team achter zich staan, daar kun je je als eenling moeilijk tegen verweren. Als er iets misgaat sta je alleen, men houdt elkaar de hand boven het hoofd. Zelfs als er slachtoffers dreigen te vallen.
Zij zijn degenen zijn die voor jou de normen en waarden bepalen. Het is geen vrijheid dat je zou moeten leven zoals zij het voorschrijven, verre daarvan. Men zoekt bij patiënten net zolang tot ze een zwakke kant gevonden hebben en blijven daar op hameren, net zolang tot de persoon in kwestie overstag gaat. En ze hebben de macht om dit te doen, het individu staat hierbij zwak; de hulpverlener heeft immers een heel team achter zich. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat mensen op deze manier mogen oordelen over hun medemens. God had dit nooit goed gevonden, maar voor de meesten van hen telt God ook helemaal niet. Ze willen zelf de baas zijn en een oordeel vellen over een ander.
Zo wordt ons land geregeerd door hulpverleners.
Daar gaat ook een groot deel van het budget naartoe. Volgens het Trimbos Instituut, het Nederlandse instituut voor mentale gezondheid en verslaving, heeft 43,5 procent van de volwassen Nederlandse bevolking ooit in het leven een psychische stoornis gehad. Op jaarbasis heeft bijna een vijfde van de volwassenen (ongeveer 1.896.700 personen) een psychische stoornis. Dit zijn cijfers die er niet om liegen. Ze zijn van 2010, men is er niet trots op, informatie is hierover is moeilijk te vinden. Er is echter geen dalende trend, het tegenovergestelde ligt meer in de lijn der verwachting. Weinig werkgevers willen een werknemer met een psychische stoornis in dienst nemen. Dankzij het label van de geestelijke gezondheidszorg zijn onvoorstelbaar veel mensen de dupe en zitten in een hopeloos uitzichtloze situatie.
De patiënt zelf kan vaak nauwelijks reageren door sufheid van de medicatie; hiermee worden grote groepen mensen tot zwijgen gebracht.
Soms worden diagnoses op een onzorgvuldige en ondeskundige wijze gesteld door mensen die er amper toe bevoegd zijn. Het kan grote ingrijpende gevolgen voor iemands leven hebben. Hierbij worden soms grove fouten gemaakt, wat het verhaal nog veel schrijnender kan maken.
We moeten tegenwoordig blijkbaar allemaal hetzelfde zijn, aan bepaalde eisen voldoen, anders worden we afgekeurd. Dat is niet sociaal maar heel erg asociaal.
Dat had je een eeuw geleden nog niet, dat een vijfde deel van de mensen psychisch ‘ziek’ was. Waar het soms schijnt alsof men zich bekommert om de ander, kan men bezig zijn de eigen tijd met de allermooiste kleurtjes in te vullen.
Er zijn best een heleboel nijpende situaties waar hulp geboden is, wat echter niet wil zeggen dat je iemand de rest van zijn leven ook maar meteen af moet pakken. Als we de kosten van de gezondheidszorg beheersbaar willen maken, zullen we moeten ophouden met betutteling. Het zijn niet alleen de directe kosten van zorg die dit tot een groot probleem gemaakt hebben. Uit dit beleid vloeien gigantisch veel indirecte kosten voort.
Het wordt tijd om na te denken over de maatschappij die blijkbaar mensen ziek maakt.
We leven hier met een te groot aantal mensen op een te klein oppervlak.

Ieder mens heeft echter rust en ruimte nodig!

Populaire berichten van deze blog

Berghuislook

Berghuislook is een soort uit de familie van de vetplanten en komt voornamelijk in het Europees midden- en hooggebergte. In Nederland groeien eveneens soorten van de vetplantenfamilie; bijvoorbeeld het Mosbloempje, de Muurpeper, maar ook de Hemelsleutel. Berghuislook komt voor in de Alpen, waar bijgaande foto genomen is. De plant bloeit voornamelijk in juli en augustus en komt het meest voor op rotsen en kalkarme bodems. Ten opzichte van de Zwitserse Alpen kom je in de Franse Alpen meer verschillende planten- en bloemensoorten tegen. De natuur is daar, buiten de betonnen skidorpen, beter bewaard gebleven. Het lijkt of in veel Franse dorpen hoog in de bergen de tijd heeft stil gestaan. Ook qua wilde dieren is er een grote variëteit, al heb ik lang geleden in Zwitserland weleens gemzen gezien, in Frankrijk kwam er zelfs een keer een Adelaar recht op me afgevlogen. Die zag me met mijn rode polo waarschijnlijk van een grote afstand. Ik was aan het wandelen en zag met mijn verrekijker kil…

Btw-verhoging nieuwe plannen

Jongeren die zich vervelen gaan zich gemakkelijk te buiten aan slecht gedrag omdat ze daar gezien hun leeftijd gemakkelijk vatbaar voor kunnen zijn, daarom is een goede opvoeding, scholing en vorming zo belangrijk. Maar ook voor ouderen kan het hebben van bezigheden een nuttige dagbesteding zijn en zorgen voor zingeving. Iemand helpen bijvoorbeeld geeft veel meer voldoening dan koffiedrinken met de buurvrouw, om maar wat te noemen. Waarbij aangetekend kan worden dat iets geven vaak meer bevredigend werkt dan alleen willen ontvangen. Om echt iets te bereiken in het leven zal je eerst moeten geven, en meestal krijg je het tienvoudige terug. Rijk worden doe je door eerst een ander rijk te maken.

We hebben allemaal de barmhartigheid van elkaar nodig, niemand kan leven zonder liefde. Al wordt lust, de tegenhanger hiervan, in onze huidige maatschappij vaak voor liefde aangezien, wat het absoluut niet is.
Activiteiten bieden is iets belangrijks bij het oplossen van de problematiek. Niet all…